برای داوود عزیز

اول تصمیم گرفته بودم که فقط برای داوود عزیز در جواب کامنت بنویسم. اما بعد از طولانی شدن آن، تصمیمم بر این شد که به عنوان یک پست بنویسم، پیشاپیش از طویل بودن این سیاهه از شما عذر خواهی می کنم.

سوال داوود شاکری عزیز در زیر پست قبلی آمده، با این حال اینجا هم مینویسم:

سلام. چند تا سوال ازت داشتم و می خواستم نظر و سلیقه شخصیت رو بدونم.
یکی از مشکلاتی که من همیشه برای پیدا کردن کار دارم و مخصوصا الان به شدت برام داره مشکل سازه میشه این هست که من سابقه کار ندارم و وقتی برای کار در شرکت های خصوصی تقاضا میدم با دیدن رزومه من میگن که با توجه به اینکه سابقه کار ندارید ما نمی تونیم با شما همکاری کنیم و اگر تمایل داشته باشید می تونید به عنوان کارآموزی به شرکت ما بیایید و معمولا این زمان های کارآموزی که دو یا سه یا حتی شش ماه پیشنهاد میشه بدون حقوق هست. به نظرت بهتره چنین فرصت هایی رو قبول کنم یا اینکه وقتی طرف حاضر نیست حتی نصف حقوق قانون کار رو پرداخت کنه قطعا در آینده هم نمیشه روی چنین شرکتی از لحاظ پرداخت حقوق حساب باز کنم؟ یا حتی برای شروع کار پیشنهاد میشه که شما باید یک یا دو یا سه ماه به صورت آزمایشی کار کنید و بعدا در صورت رضایت می تونیم همکاری بلند مدت تری داشته باشیم، خب این چند ماه آزمایشی به نظرت چقدر باید حقوق دریافت کرد؟
و سوال دوم من این هست که به نظرت اینکه یک شرکت تو رو بخواد بیمه کنه یا نکنه مهمه؟ آیا این مساله بیمه در انتخاب شغل های پیش رو برای تو جز اولویت هات محسوب میشه؟
ممنون میشم نظرت رو بهم بگی.
متشکرم

 

اما جواب من:

سلام دوست عزیز؛ داوود شاکری عزیز.
اول از همه، میدونم که به من اعتماد کردید و حاضر هستید تا آخر نوشته من رو بخونید؛ اما لازم هست یادآوری کنم که هر زمان خسته شدید می تونی دست از خوندن برداری.
اعتراف؛ من اگر مجدد به جایی که هستم برگزدم هرگز خودم رو جوری که الان معرفی کردم، نمی کردم.
اجازه بده بیشتر توضیح بدم.
چند روز پیش وقتی داشتم با مدیر عامل مون صحبت می کردم به این نتیجه رسیدم که من برای ورود به این شرکت هرگز خودم را به شکل صحیحی معرفی کردم. و برام مثال می زد که فلان شخص آخرین حقوقش در شرکت قبلی n  تومان بوده؛ طبیعیِ که ما باید به اون این مبلغ پرداخت کنیم.
یا فرضا  در یک مورد دیگه وقتی با یکی از دوستان همکار صحبت می کردم فهمیدم چقدر جالب همکاری ش رو با شرکت شروع کرد؛ و اون خودش کلاس آموزشی بود برام که دوست دارم برات بنویسم. و مطمئنم می تونی برداشت صحیحی از این بحث خواهی داشت.
این دوست ما می گفت من رزومه ام رو داخل سایت های کاریابی گذاشته بودم که باهام تماس گرفتن. تماس گرفتن و بهشون گفتم که من اینقدر می گیرم و میام. کارمم حرفه ایِ. رزومم هم دسترسی دارین بهش و می تونین نگاه کنین.
این حرف ساده بود اما منو تکون داد. یاد گرفتم که موقع معرفی به یک شرکت جدید خودم رو درست بفروشم.
خاطرم هست که روز اول که اومده بودم تو این شرکت، هر چیزی گفتن، گفتم چشم! و این برای من باخت بود. چون اتفاقی که روز اول میوفته به نظر من تا سالهای سال ماندگار خواهد ماند.
اما راجع به سوال اولی که پرسیدی.
هیچ وقت فرصت آموزش رو از دست نده، اما از طرفی برای کسی که این روزها مشغول به کار میشه، عدم دریافت حقوق معنیش عدم استفاده از فرصت های پیش آمده ست. شاید باید تا حد امکان به دنبال شرکت یا کاری گشت که حقوق داشت و در آخرین گزینه جایی باشه که کارآموزی بدون دریافت مزد باشه. چون تصور من این ست که هر جایی که آدم صاحب کار میشه در حال آموزشِ.
سعی کن بیاموزی و درآمد داشته باشی. و سعی کن با خودت این مسئله رو حل کنی که شخصیت T رو در خودت پرورش بدی.
حتما راجع به شخصیت T هم اطلاع داری. ولی اگر داری هم، زمانی که تصمیم می گیری با خودت صادق باشی راجع اون بخون و به کار جدیدی که می خواهی باهاش مدت ها کار می کنی ربطش بده و سعی کن با اون پیش بری. بخوام خودم رو مثال بزنم باید اعتراف کنم تو شغل جدیدیم، خودم رو در حوزه امور مالی (از جمله بودجه بندی و فرمول های اکسل و پیش بینی و آینده نگری و …) به چالش کشیدم و سعی کردم مدل T رو رعایت بکنم.

پیشنهاد من اینکه اگر می خواهی به کاری مشغول شی، به کاری مشغول شو که به دنبالت اومده باشن.
راجع به سوال دوم. راستش رو بخوای خیلی تجربه ندارم. تمام حرفهایی که می زنم از روی تجربه های دیگران هست که به من منتقل شده و من در اینجا با دخل و تصرف نقش راوی رو دارم.
بیمه برای همه آدم ها به یک میزان از اهمیت یکسان برخوردار نیست. در واقع ما آدمها خودمون تصمیم می گیریم بیمه رو برای خودمون مهم در نظر بگیریم یا نه و به تبع آن اطرافیان هم از رفتار ما بر ما تاثیر می گیرند. پس پیشنهاد من این ست که ابتدا با خودت روراست باش و بعد انتخاب کن که می خوای برات بیمه مهم باشه یا نه. مثال واضحش هم بازاری ها هستن که بیمه ندارن اما هیچ مشکلی ندارن. اگر بخوام مثال واضح تر بزنم می تونم از فریلنسر ها _از آرزو هامِ که جزو آنها باشم_ نام ببرم. اگر به مهارتی که داری، ایمان داری، حتما راجع بهش فکر کن.

ممنون که برام نوشتی و منو وادار کردی به نوشتن. از این موضوع خوشحالم.

راستش رو بخوای من کامنتت رو زمانی دیدم که در خانه مان مهمان داشتیم. آن هم مهمان هایی از راه دور. از به هم ریختگی جملات به کار برده هم طلب بخشش می کنم. اینجور مواقع جمله ی طنزی دارم که ازش استفاده می کنم و اون اینکه: برنامه زندست، پیش میآد دیگه.

از این به بعد به وبلاگت سر می زنم داوود عزیز (لینک وبلاگ داوود شاکری).

ممنونم.

 

5 دیدگاه در “برای داوود عزیز

  1. سلام
    با دیدگاهت کاملا موافقم خصوصا مباحث مربوط به ارزان نفروختن خود و تقویت مهارتها بر اساس مدل تی . نکته ای که میخواستم اضافه کنم این هست که قبول کردن کارآموزی یا قبول نکردن کاملا بستگی به شرایط فردی و محیطی داره. سوال داود عزیز برایم تداعی کننده خاطره ای بود که خودم باهاش درگیر بودم. یادم میاد حدود دو سال پیش برای کسب و کاری که تازه راه اندازی کرده بودم به دنبال پرسنل بااستعداد می گشتم. اغلب افرادی که برای مصاحبه میومدن سابقه کار نداشتند و من هم اطمینان از قوی بودن کارشون و اخلاق و خصوصیات فردیشون نداشتم. استراتژی که خودم پیش گرفتم این بود:
    به افراد بی تجربه میگفتم یک ماه آزمایشی کار کنید و اگر از کارتون رضایت داشتم قرارداد سالانه می بندم. (اگر فرد باتجربه ای بهم معرفی می شد با نمونه کارهای مناسب این شرط را نمی گذاشتم) در این یک ماه فقط ۳۰۰ هزار تومان بابت کرایه ماشین رفت و برگشتتون بهتون پرداخت میکنم. البته نیت قلبی من هم استخدام بود و اگر فردی واقعا یک ماه کار میکرد و رضایت نسبی من رو فراهم می کرد حتی حقوق ماه اول را کامل بهش پرداخت میکردم. ولی با کمال تعجب می دیدم که بیش از ۹۵درصد این افراد شرط رو قبول نمیکردند و توقع داشتند از همان اول حقوق ماهانه بالا بگیرند و خب طبیعتا من هم نمیتونستم اطمینان بکنم.
    به نظرم در این زمینه اگر خودمون رو جای کارفرما بگذاریم شاید تا حدودی حق داشته باشه که این پیشنهاد رو بده و در خیلی از موارد اگر ما واقعا از کارمون مطمئن باشیم و رضایت او را کسب کنیم به احتمال زیاد بعدا ما هستیم که شرط و شروط می گذاریم و کارفرما مجبور به قبول اون خواهد بود.
    البته همونطور که گفتم کاملا به شرایط و مستخدم و مدیر بستگی داره و نمیشه یک حکم کلی داد ولی این دیدگاه رو هم باید درنظر داشت.

    1. دقیقا.
      تو اون زمانی که داشتم برای داوود عزیز می نوشتم حواسم به این مسئله بود که از درک متقابل کارفرما بنویسم؛ که به دلیل حضور مهمان نه چندان عزیز فراموش کردم.
      ولی از این خوشحالم که به بهترین نحو ممکن توضیح دادی و از تجربیاتت گفتی.
      ممنونم.

  2. سلام.خوبید شما؟یه جوان ۳۰ساله هستم چندین سال قصد دارم ازدواج کنم ولی بخاطر مشکلات مالی نمی توانم ازدواج کنم اگر امکانش هست به من کمک مالی کنید تا ازدواج کنم ممنون.شماره تماس ۰۹۰۳۳۰۵۲۹۲۸٫
    شماره عابربانک ملی(۶۰۳۷۹۹۷۲۱۳۷۹۲۶۶۷ )قربانی هستم.متشکرم.الله وکیلی اگر ناچار نبودم این پیام نمیدادم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *