یک خبر و انواع موضع گیری

By | ۱۷/۰۳/۱۳۹۶

امروز نود و دومین روزی ست که به عهدی که با خودم بستم، وفادار ماندم. امیدوارم عمر یاری کند و این تعهد رو به فرجام برسونم. احتمالا می دونید که تصمیم دارم به مدت یکصد روزِ متمادی در این وبلاگ بنویسم و بعد از آن، وبلاگ را به صورتی کمی جذاب تر پیش ببرم.

از زمانی که یادم هست راجع به ترس بد گفته اند. همه کس و همه جا. “ترس برادر مرگ ست”. ترس وقتی به وجود می آید که مسئله ای وجود نداشته باشد. ترس، ریشه اش در نگرش انسانهاست. در نوع نگاه شان به دنیا. در محیطی که در آن بزرگ شده اند. و در خیلی از عواملی که قابل حدس ست و احتمالا از علم من هم همینطور.

وقتی حادثه ای رخ می دهد، وجودِ ارزشیِ انسانها دچار واهمه ای می شود که به این سادگی قابل جبران نیست؛ در واقع ما به دنبال راه گریزی برای برون رفت از فضای حاکم توسط حادثه هستیم. و این مساله منجر به ترس می شود. ترسی که حالا ریشه اش مشخص شده، به دنبال بر طرف شدنش هستیم. در این مورد وقت این رسیده که اخبار و حواشی را دنبال و پیگیری کنیم. تا متوجه عمق قضیه شویم. همه این در حالی ست که در اصل ماجرا، اگر کسی از دور به ماجرا نگاه کند، هرگز دچار ترس نمی شود. یعنی به بیان بهتر هنوز ساختار ترس شکل نگرفته اما انسان تمایل شدیدی به پیگیری اخباری دارد که ترس و واهمه را در وجودش نهادینه کند تا بعد ها به کمک حواشی بر آن قائق آید. بگذریم. احساس می کنم بیش از این ادامه دهم نمی تونم دقیقا اون چیزی که در ذهنم هست رو بیان کنم.

چند وقتی می شه که به اخبار پشت کردم. راستش احساس می کنم جنس کار اصحاب رسانه یکمی کثیف شده. در واقع با رشد تکنولوژی و گسترش اطلاع رسانی در ابعاد مختلف، اصحاب رسانه به هر دری می زنند تا مخاطب را از دست ندهند. حالا در زمانی داریم به حیاتمان ادامه می دهیم که خبر ها به ما چیره شده اند و این موضوع اگر با خودمان صادق باشیم، باید بپذیریم که به نفع ما نیست. نمی دونم که چرا دارم اینها رو اینجا می گم، به هر حال گفتم دیگه.

از بعضی دوستان که در جایگاه بالایی از لحاظ علمی قرار دارند، اصلا انتظار جنین رفتاری را ندارم. نمی دونم که ایراد از مدل ذهنی من ست یا فضای حاکمی که وجود دارد ولی من سعی می کنم از آن دور باشم. نمی دانم.

امروز در فضای حاکم در تهران، اخبار زیادی منتشر شد. اخباری حوالی تحرکات تروریستی در تهران. حادثه ای که متاسفانه با کشته شدن تعدادی از هم وطنان همراه بود. گاهی اخبار این جریان آنقدر مضحک بودند که به این باور رسیدم که دنبال نکردن اخبار را با قوت پیش بگیرم. در این بلبشو، موضع گیری ها و منتشر کردن اخبار ضد و نقیض به شدت آزارم می داد. با این وصف می دونم که به سادگی نمی توان در برابر فضای جاری ایستاد. پس سعی می کنم همچنان برای اخبار ارزشی قائل نباشم. و خیلی با تامل راجع به آنها موضع گیری کنم. حتی ممکن ست با تاخیری چندین روزه و یا جند ماهه باشد.

ممنون.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *