حس عالی

By | ۰۹/۰۳/۱۳۹۶

پی نوشت: چند روز پیش یکی از دوستانم در اینستاگرام پستی را منتشر کرده بود با تصویری از “کارت اهداء عضو”. و من هم از همون روزز دارم به این کارت فکر می کنم که داشته باشمش تا در صورتی که از این دنیا رفتم، حداقل یه خیری به یک یا چند نفر برسونم. ایده بدی نبود. خدا رو شکر همین امروز انجام دادمش. از وقتی این کارت برام صادر شد احساس می کنم یه گام به درک صحیح تری از مرگ نزدیک تر شدم.

وقتی تاریخ رو ورق می زنیم، متوجه حضور بعضی از بزرگ مردانی می شویم که در طول این سالیان دراز هرگز مشابه نداشتند اما در نهایت تمام آدمها (چه آنها که نام و نشانی ازشون تو تاریخ مونده و چه اونهایی که بدون اثری بودند) روزی از بین خواهند رفت و از آنها یادگار و آثاری باقی می ماند که بعضی نیک هستند و بعضی بد. اما مرگ هیچ گاه و برای هیچ انسانی موضوع جذابی نیست در عین حالی که یکی از مسائلی ست که بالاخره روزی اون رو تجربه خواهد کرد. و چه بهتر که در مواجهه با آن بهترین برخورد رو از خودش نشون بده.

صحبت کردن از فضای دیجیتال در میان انسان های غار نشین بسیار سخت ست. هر چند که شاید باور داشته باشن روزی، نسل ها بعد مردمانی از نژاد خودشان به کمک آن زندگی شان را می گذرانند و طوری به آن وابسته می شوند که روزمرگی شان به غیر از آن غیر ممکن خواهد بود. به نظر من صحبت از نیستی و زوال و یا مرگ در عصر ما هم چنین تعبیری دارد. طوری که تبدیل به یک تابویی شده که به این راحتی نمی توان آن را شکست و یا با آن مقابله کرد. به نظر من در این تقابل انسانهای واقع گرا پیروز مطلق خواهند بود؛ چون تونستن مرگ را به خودشون بقبولانن و با آن ارتباطی از جنس حقیقی برقرار کنن.

مرگ هرکس روزی فرا خواهد رسید و در آن روز قطعا هیچ کسی جلودار این غول بی شاخ و دمِ هولناک (به زعم ما) نخواهد بود؛ این مسئله از سالیان سال دغدغه اصلی خیلی از آدم ها بوده و به احتمال خیلی زیاد این مشغله باقی خواهد ماند. همانطور که بعد ها در گنجینه ارزشمندی که از نیوتن یافت شد متوجه شدند که نیوتن سالهای سال در جستجوی اکسیری برای کشف طول عمر بوده. امثال او بسیار بوده اند، از زمان های دور تا آینده ای که نمی دانیم با چه روشی به عمر موقتمان چنگ می زنیم.

به هرحال وقتی ما به مرگ فکر می کنیم حتی در حد چند لحظه، می تواند حال ما را خوب کند. البته این بستگی به شخص دارد که چگونه می اندیشد. من نمی دونم در این وادی چه سهمی دارم اما امروز تصمیم گرفتم کارت اهدای عضو تهیه کنم تا در صورت امکان، بعد از مرگم مفید واقع شوم. شاید بعد ها کسی باشد که به وجودم افتخار کند. بارها در همین وبلاگ اعلام کزدم که به دنبال بهانه می گردم که حال خوب رو تجربه کنم، اما اعتراف می کنم که امروز یه حس عالی رو تجربه کردم.

یه پیشنهاد دوستانه : به زوال فکر کنید.

پیشنهاد دوستانه دیگر: کارت اهداء عضو تهیه کنیدو حس و حال عالی رو تجربه کنید.

ممنون.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *