امشب در اروپا جام می دهند

در کشور عجیب و غریب ما “ایران” اتفاقات نادر و شگفت انگیز کم رخ نمی ده. از اون دسته اتفاقاتی که به جرات می توان گفت که فقط در ایران رخ می دهد، بسیار زیاد ست. یک نمونه بارز و البته وابسته به این نوشته من این که رشته اول ورزشی در ایران فوتبال ست. این مسئله نشونه های زیادی هم داره. یک از اون ها کسب رتبه دوم الکسا توسط یک سایت ورزشی (و البته فوتبالی) ست. به تعبیری می توان گفت که ما ایرانی ها (غالبا مردها) طبق تقسیم بندی الکسا، بعد از گوگل به سایت ورزش۳ سر می زنیم. این یکی از اون نشونه هایی بود که گفتم. نماد دیگری برای دال بر این ادعا خوشحالی های خاطره انگزمان ست. برای ماها که ملت غمگین و مصیبت باری هستیم، اینکه به بهانه صعود یک تیم ورزشی مثل والیبال و فوتبال به خیابان می آییم و صدای ضبطی بالا می بریم و حرکات موزون در می آوریم کمی شور انگیز و تاریخی باشد. باز هم با یه جستجوی ساده در نت و

داشتم این رو می گفتم که رشته اول ورزشی در ایران فوتبال ست و دست کم در بین اطرافیان ما افرادی را به راحتی می توان یافت که شیفته فوتبال هستند؛ اما از جهتی در طول چند سال اخیر هیچ گاه تیم فوتبال ملی کشورمان هیچ مقام درخوری نتونسته کسب کنه. ولی کماکان ثروتمندترین فدراسیون در میان سایر فدراسیون های ورزشی که زیر نظر وزارت ورزش و جوانان فعالیت می کنند، فوتبال ست. و از همه جالبتر از علاقمندان به آن هنوز کم نشده. در آخر می خوام اشاره کنم که ما که شیفته فوتبالیم بهتره برای لذت بردن از فوتبال بهتره به کشورهای اروپایی رو بیاریم. چون تو فوتبال ما اگر تبانی یا فساد باشه، هیچگاه از بین نمیره، فقط گاهی کمتر میشه و در بیشتر موارد پر رنگ به فعالیت خودش ادامه میده.

بگذریم.

اینا رو گفتم که به بحث امروز برسم. تیتر رو از یکی از خبرهای سایتهای ورزشی کپی کردم. خیلی جالب بود. “امشب در اروپا جام میدهند”. این تیتر از اونجایی نشات می گیره که فینال جام حذفی فرانسه، انگلستان، اسکاتلند، اسپانیا و هفته آخر لیگ ایتالیا در حالی برگزار می شود که تکلیف همه آنها در پایان همین شب مشخص می شود. و در پایان تمام این بازی ها تقابل اشک ها و لبخندها را خواهیم دید. خب این موضوع خیلی به ما ربطی نداره. فقط بحث اینکه باید فعلا از اون لذت ببریم. تا بعدها شاید صدها سال بعد فوتبال ما هم به سطح حالای ففوتبال اروپا برسد و فرزندان ما بتونند از اون لذت ببرند.

بحثی که داشتم بهش فکر می کردم اینکه این تیم های فوتبال، ورزش فوتبال و این شب بهانه ای هست برای تفکر و تامل بیشتر به اینکه حاصل زحمات را باید صبر کرد و بعد چید. آرام و پیوسته باید در مسیر بود و مدام کوشش کرد تا در یک روز بعد از پایان یک دوره طولانی و سخت ثمره را چید. تمام لحظات سخت را باید تحمل کرد و پشت سر گذاشت تا به این لحظه رسید. لحظه موعودی که از همان دقایق آغازین راه برای دست یافتن به آن باید بارها زمین خورد و برخاست. تا این تفکر در ذهنمان نهادینه شود که پاداش به آسانی دست یافتنی نیست. هیچ پاداشی در هیچ جای دنیا.

پایان شب سیه، سپید ست.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *